சாப விமோசனம்: விடுதலையின் கதையா? அல்லது விமோசனமற்ற சாபத்தின் நினைவூட்டலா?

 நீங்கள் இதை படிக்காதீர்கள் | சாப விமோசனம்: விடுதலையின் கதையா? அல்லது விமோசனமற்ற சாபத்தின் நினைவூட்டலா?

ஒரு பெண்ணின் மௌனம் பேசத் தொடங்கும் இடம் 

                                                          சாபம் – என்பது வெறும் சொல் அல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டுப் பழிவாங்கும் உணர்வின் மொத்த உருவம், குளத்தில் வீசப்பட்ட கல்லைப் போல வட்டமிட்டுப் பரவும் ஒரு நஞ்சு. 

புதுமைப்பித்தனோ, அந்தச் சாபத்தின் உட்புற வெப்பத்தைத் தன் விரல் நுனியில் சுமந்துகொண்டு, நம்மை ஒரு மூலைக்கு இழுத்துச் செல்கிறார்.

 “சாப விமோசனம்” வாசிக்கத் தொடங்கும்போதே, நமக்குத் தெரிந்துவிடுகிறது – இது அகலிகையின் கதை மட்டுமல்ல, “அவள்” பெயர் தெரியாத, ஆனால் உடல் மட்டுமே தீர்ப்புக்கு உட்படுத்தப்பட்ட எல்லாப் பெண்களின் கதையும்.

 புதுமைப்பித்தனின் எழுத்தில் எரியும் கோபம்? 

அது எங்கும் புகைபிடிப்பதில்லை, மூட்டைப்பூச்சி போல் உள்ளேயே எரிந்து, வெளியே தெரியாமல் உறுத்தும். 

ஏனெனில் அவருக்குத் தெரியும் – பெண்ணின் மீது சுமத்தப்படும் அநீதியை நேரடியாக எதிர்த்தால், அது கொந்தளிப்பாக மட்டுமே ஒலிக்கும். ஆனால் நையாண்டியாக, கிண்டலாக, ஒரு சிறு புருவ உயர்வாக வெளிப்படும்போது, அது வாசகரின் மனதில் மெதுவாகத் தீப்பிடித்து நெடுநேரம் எரியும். 

அதுதான் புதுமைப்பித்தனின் ஆயுதம். 

இந்தக் கதையில் அகலிகை கௌதமரின் சாபத்திலிருந்து விடுபடுகிறாள். 

ராமனின் கால் பட்டதும், கல் தன் உருவை மீண்டும் பெறுகிறது. 

புராணம் சொல்கிறது – “அவள் தூயவள் ஆனாள்.” ஆனால் புதுமைப்பித்தன், அதே சொற்களை நமக்கு முன் வைத்து, “சரிதானா?” என்று மெதுவாகக் கேட்கிறார். 

இது விடுதலையா, அல்லது வேறொரு பெயரில் சிறையா? – என்பது மெளனக் கேள்வி. 

தூய்மை என்ற கொடூரமான விளையாட்டு 

                                                            “தூய்மை” – இந்தச் சொல்லின் மீது எவ்வளவு புனிதத்தைச் சுமத்தியிருக்கிறோம்? 

கோயில் கோபுரத்தில் பொன்னேறிய கலசம் போல் அதை வெளியே வைத்து ஆட்கொண்டிருக்கிறோம். 

ஆனால் அது ஒரு பெண்ணின் மனம், அவள் நம்பிக்கைகள், அவள் காதல், அவள் வீழ்ச்சிகள், அவள் எழுச்சிகள் – எதனுடனும் சம்பந்தமில்லை. 

அது அவளுடைய உடலோடு மட்டுமே ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. 

                                         கௌதமர் சபித்தபோது, “நீ கல்லாவாய்” என்றார். 

அதாவது, “உன்னில் உணர்வே இல்லாத பொருளாகப் போ” என்று. 

ஒரு பெண்ணின் உணர்வுகளைக் கொல்லும் அந்தச் சாபத்தையே, சமூகம் தினமும் உச்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

 “அவள் என்ன நினைத்தாள்? அவள் ஏன் அப்படிச் செய்தாள்?” – இந்தக் கேள்விகள் யாரும் கேட்பதில்லை. 

“அவள் உடல் யாருக்குச் சொந்தம்?” – இதுவே முக்கியக் கேள்வியாக மாறிவிடுகிறது. 

புதுமைப்பித்தன் இதை நேரடியாகக் கூறமாட்டார். 

அவர் அகலிகையின் வாயிலாக, ஒரு சாதாரண உரையாடலில் இதை உருக்கிவிடுகிறார். 

சீதை அகலிகையிடம் சொல்லுகிறாள்: “உலகத்துக்கு நிரூபிக்க வேண்டாமா?”

அதற்கு அகலிகை சொல்லும் பதில், “உலகமா? அது வாழ்ந்தாலும் ஏசும்; தாழ்ந்தாலும் ஏசும்” – இந்த வரிகள் தமிழ் இலக்கியத்திலேயே மிக ஆழமான நையாண்டி வெடிப்புகளில் ஒன்று.

ஒரு பெண் தன் வாழ்க்கையை வாழ்ந்துவிட்டால், சமூகம் அவளை ஏசும். அவள் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டால், அதற்கும் ஏசும். 

எப்படியும் ஏசும். அப்படியென்றால், ஏன் ஒப்புக்கொண்டு வாழக்கூடாது? – இதுதான் அகலிகையின் புரட்சி.

ஆனால் அந்தப் புரட்சி கத்தியால் செய்வதில்லை; அது ஒரு சோகப் புன்னகையால் செய்கிறது, காற்றில் ஆடும் விளக்கின் ஒளி போல் நிலையற்றதும் மென்மையானதுமான எதிர்ப்பு. 

காயம் ஆறலாம், வடு மறக்குமா? 

                                                இங்குதான் புதுமைப்பித்தனின் மிகப்பெரிய கேள்வி வருகிறது. 

அகலிகை சாபத்திலிருந்து விடுபடுகிறாள். 

அவள் கல் அல்ல; மாமிசமும் இரத்தமுமான பெண். 

கௌதமர் அவளை ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால்… சமூகம்? நினைவுகள்? அவளைக் கல்லாகக் கண்ட அந்தக் கண்கள், இப்போது “மன்னித்துவிட்டோம்” என்று சொன்னாலும், அவற்றுக்குள் இன்னமும் ஒரு மூலையில் பொங்கி வழிந்த பாலில் கரைந்த சுண்ணாம்புத் திட்டு போல் பழைய படம் பதிந்திருக்கும். 

“சரி, அவள் சுத்தமானவள்தான். ஆனால்… அந்தக் கதை நடந்ததுதானே?” – இந்த அரைக்கேள்வி, அரைப் புன்னகை, அரைச் சந்தேகம் – இவைதான் நினைவுகள் என்னும் வடு. காயம் ஆறலாம். ஆனால் வடு மறந்துவிடுமா? அது ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு பார்வையிலும், ஒவ்வொரு கிசுகிசுப்பிலும் பதற வைக்கும். 

அகலிகையின் விடுதலை என்பது ஒரு தந்திரம்.

                             அவள் சமூகத்தின் முன் நிரூபித்தாள் – “நான் தூயவள்.” ஆனால் யாரிடம் நிரூபித்தாள்? அதே சமூகத்திடம், அதே நியாயங்களிடம். 

ஒரு பெண் தான் களங்கமற்றவள் என்பதை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏன் வருகிறது? 

இந்தக் கேள்வியைப் புதுமைப்பித்தன் நமக்குப் பரிசளிக்கிறார். 

இன்றும் அப்படித்தான் – பெண் மீதான தீர்ப்பும், ஆணுக்கான விடுதலையும் 

                                               இந்தக் கதை எழுதப்பட்டு பல தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் இன்றும் சென்னைத் தெருவில், கிராமத்தின் சந்தடியில், டிவி சேனல்களின் விவாதங்களில், பெண்களது அலுவலக அறைகளில் – இதே கேள்விதான் ஒலிக்கிறது. 

ஒரு ஆண் தவறு செய்தால், “அவன் மனிதன்தானே, தவறும் செய்வான்” என்று ஒரு தோளைக் கொட்டுகிறோம். ஆனால் ஒரு பெண் அதே சூழலில் சிக்கினால், “அவளுக்கு ஏன் அப்படி நேர்ந்தது? அவள் எங்கே போனாள்? யாரைச் சந்தித்தாள்?” – இந்த விசாரணைகள் கேள்விகளாக வருவதில்லை, குற்றச்சாட்டுகளாக வருகின்றன.

 இன்னும் கொடுமையானது – பெண்களே பெண்களைக் கைவிடுகிறார்கள். 

“அவள் துணிந்ததால் தானே இப்படி ஆனது?” “நானாக இருந்தால் அந்த இடத்துக்கே போகமாட்டேன்.” இவை அனுதாபமற்ற குரல்கள்.

இவைதான் மௌனமான கொடூரம். ஒரு பெண்ணின் மனம் உடைபடும்போது, இன்னொரு பெண்ணின் மனதில் உருவாகும் பதற்றமும் பயமும்தான், சமூகத்தின் அமைதியான கொலைக்களம். 

அகலிகையின் கேள்விகள் முடிவதில்லை 

                                          ஒவ்வொரு முறை “சாப விமோசனம்” வாசித்து முடிக்கும்போதும், மனதில் ஒரு கனத்த எச்சம் தங்கும். 

நாம் விடுதலை என்று நினைப்பது, உண்மையில் மற்றொரு வகைச் சிறையாக இருக்குமோ? மண்ணில் விழுந்த விதை முளைப்பதற்குள் அழுகிவிடும் போது அது சிதைவுக்குள் விடுதலையைத் தேடுவது போல – சமூகத்தின் ஏற்பு கிடைத்ததும், பெண் அமைதியாகிவிடுகிறாள்.

அதைத்தானே விடுதலை என்று அழைக்கிறோம்? ஆனால் புதுமைப்பித்தன் அந்த அமைதிக்குள்ளும் ஒரு குழப்பத்தை விதைத்துவிடுகிறார். 

அகலிகையின் குரலில் நாம் கேட்பது ஒரே ஒரு விஷயம்: “என்னை மன்னித்தாயா? அல்லது என்னை மீண்டும் கல்லாக்கி விட்டாயா?” சமூகம் பதில் சொல்வதில்லை. அதற்கு முடிவுகள் மட்டுமே தெரியும்; உறவுகளின் போக்குகள் தெரியாது. 

இந்தச் சிறுகதை வெறும் கதையல்ல. இது ஒரு கண்ணாடி. அதன் முன் நாம் நின்றால், நமக்குள்ளும் ஒரு கௌதமரும், ஒரு சீதையும், ஒரு அகலிகையும் புன்னகைத்துக்கொண்டிருப்பதை உணர்வோம். 

நாமும் யாரையாவது கல்லாக்குகிறோமா? அல்லது கல்லாக்கப்பட்டவர்களின் பக்கத்தில் நிற்கிறோமா? 

கதை முடிகிறது. ஆனால் புதுமைப்பித்தனின் கேள்விகள் முடிவதில்லை. அவை தீயில் சுட்ட எஃகுப் பட்டை போல் நம் மனச் சுவர்களில் மோதிக்கொண்டே இருக்கின்றன. 

அதனால்தான், “சாப விமோசனம்” என்பது விடுதலையின் கதையல்ல; அது விடுதலை இன்னும் நிகழவில்லை என்பதை நினைவூட்டும் ஒரு விமோசனமற்ற சாபத்தின் கதை.

சமூகம் ஒரு பெண்ணை மன்னிப்பதாகச் சொல்வதே ஒரு பெரிய வஞ்சனை. ஏனெனில், மனிதாபிமானம் உள்ள இடத்தில் மன்னிப்புக்கு வேலையில்லை, புரிதலுக்கு மட்டுமே இடமுண்டு. 

நாம் அகலிகைகளைத் தேடிச் செல்வதை விட, நமக்குள் ஒளிந்திருக்கும் கௌதமர்களைக் கண்டறிந்து திருத்திக் கொள்வதே உண்மையான விமோசனம்.

கதைகளை வாசிக்க